[TooTooN]เรื่องเล่าของนก(4) เจื้อยแจ้วนกแก้วเอย
posted on 13 Nov 2009 15:14 by d-blood in Mood
เสียงสดใสในป่าจ้อเจื้อยแจ้ว
ส่งเสียงแซวสุริยายามสุดแสง
กังวาลก้องทำนองดั่งสวรรค์จำแลง
สร้างเครื่องแปลงสรรพสารประพันธ์เพลง
เสียงร้องเร่งบันเลงไพรแสนไพเราะ
ประสมเหมาะเลาะเสียงธารพงกเษม
สูงสุดต่ำลำนำโสตโอดครื้นเครง
เป็นโครงเพลงสุขสมบูรณ์นกแก้วงาม
เป็นสีสรรคล้ายจรจภู่กันสี
เติมนธีมีชีวิตยามเจ้าขัน
ให้ผืนฟ้าทาระยับหลากสีกัน
ให้สีสรรแก่โลกพร้อมโยกตาม
เจ้าแก้วน้อยโผปีกแดงเขียวส้ม
บินเลียบลมล้อนภาดั่งสนาม
สร้างความสวยด้วยสามัญอันนิยาม
ว่าสิ่งล้ำมีอยู่เองเีพียงเรามอง
ดั่งเด็กน้อยน่ารักทักคนเล่น
ร้องเพลงเป็นเสียงประสานประทานผอง
มอบรอยยิ้มปริ่มความสุขเมื่อได้มอง
สายตาส่องดั่งฟ้าใสให้ใจเปรม
ฟ้าคงมอบสิ่งสรรต์ให้เจ้าเสริม
แต้มสีเติมเสียงใสใสให้โลกสวย
ให้รับรู้ว่ามีอยู่อย่างสำรวย
ใช่สร้างด้วยอุตริแท้ตั้งใจ
ไม่ทราบว่าเพื่อนๆรู้สึกกันรึเปล่า ซึ่งผมสงสัยมาตั้งแต่เด็กๆแล้วว่า ทำไมบางสิ่งที่ธรรมชาติสร้าง เหมือนสร้างมาเล่นๆ ซะอย่างงั้น สร้างมาเพราะอยากสร้างอะไรสวยๆ มาให้โลก อย่าง นกแก้ว นกยูง ดอกไม้ต่างๆ การคดเคี้ยวของลำธาร น้ำตก สีสรรต่างๆ บางอย่าง เหมือนว่าสร้างมาให้สวยโดยไม่ได้มีเหตุผลอื่นใด อย่างสีของนก ทำไมพวกนกกา นกเอี้ยง นกอื่นๆ ที่เหมือนสีสรรจะไม่สวยเด่นเท่า แต่มันก็อยูและขยายพันธุ์กันได้ ซึ่งถ้าเราเอาความคิดทางวิทายาศาสตร์ ด้านพันธุศาสตร์มาเป็นเกณฑ์ ที่ว่าเพราะการเลือกคู่ ตัวไหนสีสวย ขนสวย รูปร่าง สัดสวนสวยงาม จะเป็นผู้ถูกเลือกถ้าเรามองในเชิงความสุทรีย์ของธรรมชาติ ธรรมชาติ ไม่ได้สร้างมาให้คู่ของมันรู้สึกดึงดูดได้เพียงอย่างเดียว แต่ทำไมเรามองแล้วรู่สึกว่าสวยงามได้เช่นเดียวกัน ความงามของทุกสิ่งคือความงามที่ทุกๆอย่างสื่อสารกันได้
Entry พรรณนา สุทรียะทางธรรมชาติ นะครับ ผมขอละตรรกะไว้ในฐานที่เข้าใจ
