ฉลองความสำเร็จตอนนี้บล็อกนี้เกินร้อย ( หมายถึงเกินร้อยเอ็นทรี่แล้วครับ )

posted on 12 Sep 2009 20:40 by d-blood in Mood

มาดูในแท็ป แมเนจ โอ้พระเจ้า....ตอนนี้บล็อกผมเกินไปหนึ่งร้อย entry แล้ว ยังจำได้ตอนแรกๆที่เข้ามาเป็นสมาชิค ยังนึกภาพไม่ออกว่าเราจะไปถึงกี entry กันนะ ประกฎว่าผ่านมาหลายเดื่อนแล้ว ผมก็ใช้เวลาอั๊ป แบบไวๆ ได้ไปร้อยกว่าๆ entry โดยไม่รู้สึกว่าต้องดิ้นรน ชิวๆ ได้ และด้วยอารมณ์ของวันหนึ่งๆ ฉนั้นแล้วต้องฉลองกับ Entry ที่ร้อยกว่าซะหน่อย

บอกตามตรงเลยว่า ผมเป็นคนที่อ่านหนังสือที่ " ไม่สนใจเท่าไหร่ " ไม่ได้นานเลย แต่ไม่ใช่ว่าไม่ชอบอ่านหนังสือเลย แต่ต้องเป็นหนังสือที่ชอบจริงๆ ถ้ารู้สึกแค่สนใจนิดหน่อยจะไม่ทนอ่าน อาจจะแค่อ่านๆ หน้าแรกๆ แล้วผ่านเลยไป คงเป็นเพราะจะรู้สึกผิดมากๆด้วยมั้งถ้าผมอ่านหนังสือที่ซื้อมาไม่หมด และเป็นการใช้จ่ายที่ไม่ระวัง และผมไม่ใช่คนที่ซับซ้อนอะไรถ้าสังเกตในบล็อกผมเรื่อยๆ เรื่องความรักก็เหมือนกับเรื่องหนังสือเช่นกัน คงจะรู้กันบ้างแล้วว่า entry นี้ผมจะมาด้วยเรื่องอะไร คงเดากันถูกแล้ว เรื่องของผมเอง ทั้งนิสัย และจะมาบอกว่าทำไม ผมถึงทำอะไรมากมาย

ผมเป็นคนที่คนอื่นๆ บอกกันมากมาย ก็เพื่อนๆ ผมน่ะแหละ เค้าบอกว่าผมเป็นคนที่มองอะไรออกได้เลยโดยที่ผมไม่ต้องบอก หรือแสดงอะไรให้เกินกว่า พูดง่ายๆ คือเป็นคนที่ไม่ซับซ้อนอะไร ไม่ต้องมาระวังทีท่า หรือมาคิดมากมายเวลาเข้ามาคุยกับผม ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นแหละ ไม่ชอบจะทำอะไร คิดอะไรวุ่นวาย

ในตอนที่ผมเป็นเด็ก ตั้งแต่จำความได้ มือของผมก็จับดินสอวาดรูปไปแล้ว และด้วยเป็นคนที่ติดแม่มาก เลยได้อะไรๆ มาเยอะจากแม่ซึ่งแม่ผมเป็นช่างเสื้อ ออกแบบเสื้อผ้าของผู้หญิงต่างๆ เรื่องของศิลปะก็เกิดมาในสมองของผมติดตัวมาถึงตอนนี้โดยปริยาย ผมวาดรูป และชอบทำอะไรเล่นๆ ออกมาเป็นประจำ ตั้งแต่ ปืนไม้ ดาบ เรือ เครื่องบิน จักระยาน ไปจนถึงระเปิด จนบ้าที่สุดคือ เอาทุกอย่างมารวมกัน จนกลายเป็น " เครื่อบินจักรยานติดอาจุธและระเบิดระยะไลกพอที่คนขับจะขว้างได้" อย่างเด็กผู้ชายซนๆ ทั่วไปเล่นกันจนได้เรียน เข้าโรงเรียน ตั้งแต่อนุบาล ผมจำได้ว่า หลายครั้งที่ต้องขึ้นไปร้องเพลงให้เพื่อนๆ ฟัง ตอนอนุบาลโดยจำได้ว่าไม่ได้อายเล ย รู้สึกว่า เค้าให้ไปร้อง ก็ร้องซะงั้น จำได้ลางๆ เพลงที่ร้องคือเพลง แม่แตงร่มใบ ของพี่นิกนิรนาม 5555 กรุณาอย่าตกใจ เด็กอนุบาลร้องเพลงจีบสาว โดยที่ไม่เอะใจได้เลยว่า เนื้อเพลงนั้นละลาบละล้วงถึงการพรรณนาผิวพรรณของผู้หญิง มาถึงตอนนี้คิดได้ว่า ตรูกล้าร้องไปได้ไงวะนั่น เพลงที่บ้งพี่เบิร์ด ไม่เคยนึกร้อง ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่เข้ามาเล่นดนตรีคือตอนที่พ่อของผมขับรถไปส่งผมเพื่อเข้าวงปี่พาทของอาจารย์ที่โรงเรียนผม ผมไม่ได้ปฎิเสธ เพราะเป็นคนที่อยากทำอะไรๆ เยอะๆ อยู่แล้ว เครื่องดนตรีชิ้นแรกที่ผมสัมผัสคือซออู้ ผมเลยชอบอู้ 5555 ม่ายช่าย... ผมเล่นๆมันจนรู้ตัวอีกทีก็ได้รางวัล และประกาศเป็นปึก เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสการเล่นดนตรี ไปประกวดและเล่นมันในงานต่างๆ ทั้งเป็นงานทั่วไป จนถึงภัทคารหรู ๆ มาจนมัธยมก็ยังเล่นอยู่ รวมเวลาก็ เกือบ 8 ปี ที่ได้อยู่กับดนตรีไทย ตอนมอ.1 ก็เข้าเป็นสมาชิคชุมนุมคนรักการถ่ายภาพ และได้กล้องอันแรกของ แคนน่อน ราคาแพงจากพ่อ จึงได้รู้เรื่องถ่ายภาพมาบ้าง และรู้สึกว่าการถ่ายภาพ ทำให้เราเป็นคนรู้จักการหยุดดูความงามในทุกๆ อิริยาบทของโลก จนมา มอ. 3 จึงได้มาคลุกคลีกับตนตรีสากล ในระหว่างนั้น ผมก็ประกวดเรื่องการวาดรูป ร้องเพลง (ร้องเพลงนั้นไม่มีโอกาศมาก แต่ก็ได้ประกวดครั้งสองครั้ง ) ผมชอบสายวิชาศิลปะ ทุกแขนง และถ้าได้สัมผัสมันซักครั้งจะมีความสุขมากๆ ในเรื่องการวาดรูปนั้น ผมเริ่มรู้ว่ามันหาเงินได้ ในตอนนั้นก็ รับจ้างวาดให้เพื่อน ในวันต่างๆ ไม่ว่าจะ วาเลนไทน์ ปีใหม่ วันเกิด วันปัจฉิมรุ่นพี่ รายงาน หรือรับจ้างวาดภาพล้อเลียนตามงานวัด ก็ทำมาแล้ว จนมารู้อีกที่ก็คนต่างโรงเรียนที่ไม่รู้จัก มาบ้านและขอให้วาดภาพให้ นึกในใจตอนนั้น ตรูดังแล้วเหรอเนี่ย วันนั้นจำได้ เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงแปลกหน้าเข้าบ้าน แม่ผมสอบสวนไม่หยุด จนเข้าใจว่าผมจ้างวาดรูปทั่วราชอาณาจักร มาถึงเรื่องดนตรีสากล ตอนมอ. 3 ผมไปบ้านเพื่อนที่เล่นดนตรี และในกลุ่มเพื่อนๆ ที่กำลังรู้จักกันนั้น มีอยู่ 2 วง และอีกวงไม่มีมือกลอง และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของผมกับกลอง เพื่อนวงที่กำลังหามือกลองใหม่ ที่ไปเล่นดนตรีบ้านเพื่อนนั้นไม่มีมือกลอง เค้าไม่รู้จะทำยังไง เพราะมือเบสมันจะเล่นเบส และเล่นกลองไปด้วยไม่ได้ ในขณะนั้นสายตาหลายคู่ก็มาถึงคนที่มันนั่งเฉยๆ ที่สุดในบ้าน ผมเองแหละ คำถามแรกที่มาหาผมคือ " มึงเล่นกลองเป็นป่าว " ด้วยความเป็นคนที่ชอบทำอะไรอยู่แล้ว ก็ไ่ม่ได้ปฎิเสธ และบอกออกไปว่า " ไม่รู้ดิ " ( ในใจคือ ไม่เคยเล่น ) " งั้นกูลองดูก็ได้ " ( ในใจคือ เอาวะ ลองดู )ในขั้นแรกเพื่อนผมอธิบายว่ามันเล่นไง ก็พยักหน้าอืมๆ และบอกว่าเพลงนี้เล่นไง ผมก็ลองเล่นนาทีแรก ก็ขัดๆ และรวบรวมความคิดและจิตนาการว่ามันสลับกันยังไง ระหว่างมือและเท้า ไม่กี่น่าทีผมก็เล่นได้และเพลงแรกที่เล่นคือเพลง น้องรักนักร้อง ของวง วาสนา เพื่อนผมก็เลยถามว่ามึงไม่เคยเล่นจริงเหรอ ผมบอกว่าไม่เคยเล่นหรอก แต่ผมทำอะไรได้สองมือ เท่าๆ กันอยู่แล้ว ซึ่งเวลาวาดรูป ผมสามารถวาดรูปได้สองมือ และถนัดเท่าๆ กัน ผมเขียนได้สองมือในภาษาอังกฤษ แต่ภาษาไทย ไำม่ค่อยถนัดนัก แต่มันจะมีปัญหาตรงที่ผมมักจะงงว่ามือไหนมือซ้ายมือขวา เพราะผมถนัดสองมือเลยไม่มีจุดแยกแยะได้ เวลาบอกทางแท็คซี่ มักจะต้องเอามือขึ้นมาและนึกถาพว่าตอนเพื่อนๆ หรือใครพูดถึงมือ ในเวลานั้น เป็นเวลาเดียวกันที่ผมเข้าวง คอรัสประสานเสียง และได้ร้องทุกเช้า ที่จริงไม่ได้ชอบมากนัก แต่ที่ชอบคือ ไม่ต้องเข้าแถว และเพราะการร้องเพลงประสานเสียงนี้แหละเป็นเวลาเดียวกันที่ผมได้พบรักครั้งแรก เวลานั้นมานับได้ว่าเป็นเวลาที่ผมมีความสุขมากๆชีวิตมีอะไรให้ทำเยอะแยะไปหมดและการแต่งกลอนนั้นคือเวลาว่างที่ผมและเพื่อนสนิทคนนึงตอนมอ. 3 นั่งแต่งขำๆ ฮาๆ กันในห้องเท่านั้น แต่ด้วยเพื่อนผมเป็นคนเก่งกลอนมากๆ เลยได้อานิสงค์จากมันมาเล็กน้อย ส่วนเรื่องศิลปะป้องกันตัว ครั้งแรกที่สัมผัสคือ ไอกิโด้ เป็นวิชาบังคับของโรงเรียนผม ซึ่งสนุกและแปลกใหม่สำหรับผมมากๆ ต่อมาก็ไปดูเพื่อนๆ เล่นยูโด เพราะอาจารย์พละคนหนึ่งเป็นยูโด เลยไปดูๆ และเล่นๆ กับเพื่อนบ้าง เลยชอบที่จะหาหนังสือที่เกี่ยวข้องและหนังหลายเรื่องที่มีเนื้อหานี้มาดูอยู่เรื่อยๆ

จากที่ว่ามาเรื่องสิ่งที่ผมทำมาจนทุกวันนี้มาได้ยังไง ก็แบบนี้ เพียงแค่อยากทำเท่านั้น ดีไม่ดีอีกเรื่อง และจากที่ได้ทำอะไรๆ ก็ได้เจอกับมิตรภาพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพในแบบใด ผมก็มีความสุขทุกๆ มิตรภาพ และยังคงนึกถึงมันตลอดเวลาจนถึงวันนี้

ผมเป็นคนมีควาฝันมากมาย และเป็นสิ่งที่พยายามทำทุกๆวันให้ดี ผมเข้ามาดูเอ็นทรี่ของหลายๆ คน ผม เลยได้เห็นความฝันของหลายๆ คน วันนี้จะแต่งกลอนเกียวกับความฝัน เพื่อเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนๆ ในนี้

อาทิตย์ ท้องฟ้า สายหมอก

รุ่งอรุณละมุนแสงค่อยแรงขึ้น

สายตาตื่นจากหลับมาฝันต่อ

แต่เป็นฝันของทุกวันที่สานทอ

ให้ดีพอพ้นผ่านทุกก้าวเดิน

บางวันรุ่งพรุ่งมาด้วยเมฆครึ้ม

ฟ้าระงึมตรึมกรรโชคโกรกลมฝน

ตื่นมาเจอวันกระหน่ำฟ้ามืดมน

วันที่ทนพ้นผ่านไปเมื่อใด

หากก้าวแล้วอย่าถอยเต็มร้อยสู้

วันเช้าตรู่ด้วยฟ้าใสคงไม่น้อย

เพียงแต่วันฝนตกทำใจกร่อย

ทนรอคอยวันรุ่งรุ้งปูฟ้างาม

บางวันหมอกหม่นคลุมครุมเครือบ้าง

อาจไม่จางบดบังรั้งให้คิด

อย่ารีบเดินช้าลงหน่อยมองสักนิด

หมอกฟุ้งปิดก็เดินชิวอย่าร้อนรน

ตะวันคล้อยลอยลดลงหลังเขา

ฟ้าของเรามืดมิดให้เคว้งควาง

หมดอาลัยด้วยมอดริบแสงนำทาง

แต่แสงจันทร์ยังกระจ่างค่อยย่างเดิน

หากเหนื่อยมากจากฝันฟันฝ่าฝืน

จากที่ยื่นลองลงนั่งหยุดพักผ่อน

จ้องมองฟ้าดูข้างทางโลกที่จร

เก็บสุขสอนให้ใจกู้สู้อีกครา

วันนี้มีความฝันให้เดินก้าว

แต่ทางยาวอาจท้อลองรอบ้าง

ยังมีคนเดินอยู่ผู้ร่วมทาง

หากลองสร้างมิตรภาพร่วมสุขกัน

ท้องฟ้ากว้างทางฝันให้หมั่นสู้

อาทิตย์อยู่ที่เส้นฟ้าตะกร้าฝัน

หมอกเป็นสายรายทางไม่จางจรร

ชื่นชีวันถ้าเดินชิวไม่เร่งเกิน

รู้สึกสงสัยมั้ยว่า ทำไมสีของดวงอาทิตย์ และท้องฟ้า เวลาตอนเช้าตรู่ และตอนพลบค่ำ ถึงมีสีที่เหมือนกัน ต่างกันเพียงแค่สีของตอนเช้าจะค่อยๆ จ้าขึ้นแต่ตอนพลบค่ำจะค่อยๆ มืดลง คำตอบคงจะวิทยาสาศตร์เิกินไป หากจะมาพูกันจริงๆ แต่ถ้าเปรียบได้กับชีวิต มีสว่าง ก็มีมืด แต่ในช่วงชีวิตที่กำลังมืดลง คล้ายช่วงเวลาใกล้ค่ำ ใช่ว่ามันจะค่ำไปได้เอง เพียงแต่ใจเราค่อยๆ ปล่อยจมลงไป ในขณะที่เราสามารถดึงตะวันกลับทิศทางให้ขึ้นมาได้อีกในความรู้สึกแบบวันใหม่ได้อีกครั้งแทบทุกครั้ง หากเรารู้ตัว และรู้ว่าจะต้องทำเช่นไร ขอให้เพื่อนๆ มีความสุข